Wojna trzynastoletnia
Działanie Litwinów sprawiło, że I pokój toruński nie przyniósł Polsce żadnych znacznych korzyści. Zakon krzyżacki, który mógł zostać poprzez zajęcie Malborka zupełnie zniszczony, przetrwał. Polska na kilkanaście lat utraciła możliwość odzyskania Pomorza Gdańskiego, czyli najbardziej pożądanego przez Koronę regionu. Stało się to z decyzji Władysława Jagiełły, króla polskiego. Zakon krzyżacki początkowo zachowywał się wobec Polski dość potulnie, jakby nie wierząc temu, że wciąż istnieje. Długo to jednak nie trwało, działania militarne zostały szybko wznowione, nie były jednak zbyt nasilone. Do prawdziwej wojny doszło dopiero w 40 lat z hakiem po I pokoju toruńskim. Kazimierz Jagiellończyk, syn Władysława Jagiełły i Zofii Holszańskiej, wypowiedział Krzyżakom wojnę w roku 1453. Wojna ta, zwana wojną trzynastoletnią, została zakończona sukcesem Polski. Niestety, sukcesem jedynie względnym - bo Kazimierz Jagiellończyk, podobnie jak ojciec, miał bardzo realną szansę całkowitego wyeliminowania znad Bałtyku Zakonu Krzyżackiego, jednak, ponownie ojcowskim wzorem, nie skorzystał z niej. W roku 1466 zawarto pokój w Toruniu, zwany II pokojem toruńskim. Jego postanowienia były dla Polaków dość dobre, choć, oczywiście, nie tak, jakby mogły być, gdyby król poszedł z Krzyżakami "na całość".