Wielka wojna
W roku 1409 stało się to, co było od dawna jedynie zawieszone w powietrzu - wybuchła wojna między Koroną Polską a Zakonem Krzyżackim. Inicjatorem zbrojnej kampanii przeciw Zakonowi był nie kto inny, jak Władysław Jagiełło, Litwin koronowany w 1386 roku na skutek unii zawartej w Lublinie, zwanej jednak kreweńską. Wojna toczyła się jedynie 2 lata. Zakończono ją w 1411 pokojem w Toruniu, który nie przyniósł żadnych konkretnych rozwiązań. Polska, mimo ewidentnego zwycięstwa w wojnie, nie wykorzystała swojej przewagi. W Toruniu Polska nie uzyskała prawie nic, oprócz potwierdzonego nadzoru nad ziemią dobrzyńską. Litwa dostała za to Żmudź, jednak jedynie czas życia Władysława Jagiełły oraz Wielkiego Księcia Witolda - choć był to warunek jedynie pozorny, Żmudź miała już w istocie stać się domeną litewską, oczywiście w przypadku braku jakichkolwiek działań zbrojnych w przyszłości, czego, oczywiście, nie uniknięto. Zakon Krzyżacki zatrzymał wszystkie swoje dotychczas zdobyte dobra, w tym ziemię chełmińską. Miasto Toruń do Polski przynależało jedynie 5 miesięcy, po tym okresie wracając pod nadzór Zakonu. Wielka wojna, bo taką nazwę historia nadała tej batalii, nie przyniosła Polsce żadnych wyraźnych korzyści. Dlaczego tak się stało, mimo wygranej kampanii militarnej? Można łatwo wskazać winowajcę.