Wstęp
Zakon Krzyżacki, którego pełna nazwa to Zakon Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie, został założony w roku 1190, czyli w okresie wypraw krzyżowych. W początkach swego istnienia Zakon obrał za cel obronę chrześcijan podróżujących do Ziemi Świętej przed wszelkiej maści poganami i zakusami tychże na pełne sakiewki oraz życia prawowiernych. Rycerze zakonni rekrutowali się przede wszystkim z Niemców. Organizacja, wobec ewidentnego schyłku wpływów chrześcijaństwa na wschodzie, przeniosła swą siedzibę do serca Europy Wschodniej - do Polski. Stało się to z inicjatywy księcia mazowieckiego, Konrada, któremu z racji miejsca panowania historia nadała przydomek Mazowiecki. Ziemie nad którymi rzeczony Konrad sprawował pieczę były dość często i dość silnie nękane przez ataki pogańskich Prusów, z którymi to Mazowsze tradycyjnie sąsiadowało. Konrad nie potrafił sam poradzić sobie z pruskim żywiołem, nie chciał prosić o pomoc Korony Polskiej, głównie dlatego, że chciał utrzymać stosunkowo sporą niezależność swojej dzielnicy, wobec więc tego zaprosił na ziemię chełmińską Zakon Krzyżacki. W ten oto sposób została na polskie tereny sprowadzona organizacja, która już za kilkaset lat miała sprawić Koronie Polskiej ogromne trudności, czyniąc nieustanne zakusy na suwerenność tejże. Wówczas jednak nikt nie mógł przewidzieć takiego obrotu spraw.